Mijn verhaal

Mijn Levensboom

Het verhaal van Michelle

Er zijn mensen bij wie het leven als een redelijk rechte weg lijkt te verlopen.

En er zijn mensen bij wie het leven voortdurend uitnodigt om dieper te kijken.

Om te voelen.

Om los te laten.

Om opnieuw te beginnen.

Om zichzelf terug te vinden nadat ze zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.

Ik behoor tot die tweede groep.

Wanneer ik terugkijk op mijn leven, zie ik niet alleen gebeurtenissen. Ik zie verschillende versies van mezelf.

Het meisje dat nog niet wist wat haar allemaal te wachten stond.

De jonge vrouw die liefde zocht en soms langer bleef hopen dan goed voor haar was.

De moeder die ontdekte dat er een liefde bestaat die werkelijk onvoorwaardelijk voelt.

De vrouw die steeds sterker haar grenzen begon te voelen.

En uiteindelijk de spiritueel begeleider die van haar eigen gevoeligheid haar kracht maakte.

Al die vrouwen zijn nog steeds onderdeel van mij.

Ze vormen samen mijn levensboom.

Mijn wortels

Iedere boom begint onder de grond.

Bij wortels die niemand ziet, maar die uiteindelijk bepalen hoe stevig een boom kan staan.

Zo werkt het bij mensen eigenlijk ook.

Mijn wortels bestaan uit mijn jeugd, mijn herinneringen, mijn eerste ervaringen met liefde en veiligheid, maar ook uit alles wat ik onderweg over mezelf ben gaan geloven.

Ik ben altijd gevoelig geweest.

Niet alleen emotioneel gevoelig, maar gevoelig voor wat er achter woorden zit.

Ik voel sfeer.

Ik merk wanneer iemand anders doet dan hij zich werkelijk voelt.

Ik voel spanning voordat iemand er woorden aan geeft.

En wanneer iemand dichtbij mij pijn heeft, kan ik bijna automatisch proberen diegene te begrijpen.

Dat is een prachtige eigenschap.

Maar wanneer je niet leert waar jij ophoudt en de ander begint, kan diezelfde gevoeligheid ervoor zorgen dat je ontzettend veel gaat dragen.

Ook dingen die nooit van jou waren.

Dat heb ik moeten leren.

De eerste grote les

Niet alles wat ik voel, hoef ik op te lossen

Er is een verschil tussen iemand aanvoelen en verantwoordelijk zijn voor hoe diegene zich voelt.

Dat verschil heb ik niet altijd gekend.

Wanneer iemand zich terugtrok, kon ik mezelf afvragen wat ík verkeerd had gedaan.

Wanneer iemand veranderde, wilde ik begrijpen waarom.

Wanneer liefde onzeker voelde, kon juist mijn behoefte aan duidelijkheid sterker worden.

En omdat ik achter gedrag vaak ook de pijn van iemand anders kon zien, kon ik lang begrip houden.

Misschien té lang.

Want begrip is prachtig.

Maar begrip zonder grenzen kan zelfverloochening worden.

Op een gegeven moment begon mijn leven mij steeds opnieuw dezelfde vraag te stellen:

Michelle, waar ben jij eigenlijk in dit verhaal?

Niet wat voelt die ander?

Niet waarom doet hij dit?

Niet komt hij nog terug?

Maar:

Wat doet dit met jou?

Dat werd één van mijn grootste levenslessen.

Liefde

De mensen die mijn hart hebben geraakt

Liefde heeft mij veel geleerd.

Over verlangen.

Over vertrouwen.

Over teleurstelling.

Over aantrekking.

Over veiligheid.

Maar vooral over mezelf.

Ik weet inmiddels dat ik niet gemaakt ben voor oppervlakkige verbindingen.

Wanneer ik iemand werkelijk binnenlaat, wil ik diepgang.

Ik wil voelen dat woorden echt zijn.

Dat iemand niet alleen zegt dat hij voor mij kiest, maar dat ik dat ook terugzie.

Ik verlang naar eerlijkheid, loyaliteit, bescherming en emotionele veiligheid.

En juist omdat ik diep kan liefhebben, heeft liefde mij soms ook diep geraakt.

Er zijn momenten geweest waarop mijn hart nog hoopte terwijl mijn intuïtie eigenlijk al wist dat iets niet klopte.

Momenten waarop ik probeerde te begrijpen.

Nog één gesprek.

Nog één kans.

Nog één verklaring.

Want misschien zou het daarna anders worden.

Totdat ik begon te begrijpen:

potentie is niet hetzelfde als werkelijkheid.

Je kunt precies voelen wie iemand diep vanbinnen zou kunnen zijn en tegelijkertijd erkennen dat diegene dat op dit moment niet aan jou geeft.

Dat was pijnlijk.

Maar ook bevrijdend.

De liefde die bleef

Moeder worden

Toen mijn dochter in mijn leven kwam, veranderde mijn levensboom.

Er groeide ineens een tak die anders voelde dan alle andere.

Moederschap liet mij kennismaken met een vorm van liefde die niet afhankelijk is van romantiek, bevestiging of verwachtingen.

Een liefde die gewoon bestaat.

Mijn dochter werd tegelijkertijd één van mijn grootste spiegels.

Want ineens ging het niet meer alleen over hoe ik zelf wilde leven.

Er keek een klein meisje naar mij.

En kinderen luisteren natuurlijk naar wat we zeggen.

Maar ze kijken vooral naar wat we dóén.

Wat wil ik haar later leren over liefde?

Dat ze moet blijven wanneer iemand haar voortdurend onzeker maakt?

Dat ze zichzelf kleiner moet maken om de vrede te bewaren?

Dat liefde betekent dat je alles moet verdragen?

Nee.

Ik wil haar leren dat liefde zacht mag zijn.

Dat grenzen gezond zijn.

Dat ze haar intuïtie mag vertrouwen.

Dat ze nooit hoeft te smeken om een plek in iemands leven.

Dat iemand die werkelijk bij haar wil zijn dat niet alleen vertelt, maar laat zien.

En toen kwam misschien wel de moeilijkste spiegel:

als ik dat voor haar wens, waarom zou ik voor mezelf dan minder accepteren?

Mijn spirituele ontwaken

Mijn spirituele pad begon niet op één specifieke dag.

Het kwam langzaam.

Via gevoel.

Via intuïtie.

Via synchroniciteiten.

Via situaties waarvan ik ergens diep vanbinnen al wist hoe ze zaten voordat ik bewijs had.

Ik begon steeds meer te begrijpen dat mijn gevoeligheid niet iets was wat ik moest uitschakelen.

Ik moest leren ermee om te gaan.

Tarot en andere spirituele hulpmiddelen werden voor mij daarom niet alleen manieren om antwoorden te zoeken.

Ze werden spiegels.

Soms vertellen kaarten niet wat je wilt horen.

Ze laten zien wat je eigenlijk allang voelt.

En hoe verder ik mij ontwikkelde, hoe meer ik ontdekte dat spiritualiteit voor mij niet betekent dat alles met een reden gebeurt en je dus maar alles moet accepteren.

Integendeel.

Spiritualiteit bracht mij steeds dichter bij mijn eigen verantwoordelijkheid.

Bij voelen.

Bij kiezen.

Bij grenzen.

Bij loslaten.

Bij vertrouwen.

Spiritueel Leren

Van mijn gevoeligheid mijn werk maken

Er kwam een moment waarop mijn persoonlijke zoektocht niet langer alleen van mij was.

Ik begon anderen te begeleiden.

Te lezen.

Te voelen.

Te luisteren.

En langzaam ontstond Spiritueel Leren.

Wat ik anderen meegeef, komt daarom niet alleen uit kennis.

Veel thema’s die bij mijn cliënten naar boven komen, ken ik zelf.

Zelfliefde.

Het innerlijke kind.

Verlatingsangst.

Bindingsangst.

Moeite met loslaten.

Zielsverbindingen.

De vraag waarom iemand op je pad kwam.

Het verschil tussen intuïtie en angst.

De pijn van iemand liefhebben terwijl je weet dat je voor jezelf moet kiezen.

Ik ken de theorie.

Maar ik ken ook de menselijke kant.

Die avond waarop je sterk dacht te zijn en tóch weer twijfelt.

Dat moment waarop je weet wat verstandig is maar je hart iets anders wil.

De behoefte om nog één teken te krijgen.

Nog één kaart.

Nog één bevestiging.

Juist daardoor wil ik mensen niet vertellen hoe ze moeten leven.

Ik wil ze terugbrengen naar zichzelf.

Want uiteindelijk zit daar het antwoord.

Mijn grootste spiegel

Liefde zonder mezelf te verliezen

Mijn relaties hebben mij steeds opnieuw naar hetzelfde punt gebracht.

Ik wil liefde.

Maar ik wil mezelf niet meer verliezen om liefde te behouden.

Dat betekent niet dat ik koud ben geworden.

Eigenlijk juist niet.

Ik kan nog steeds intens voelen.

Ik kan nog steeds hopen.

Ik kan nog steeds geraakt worden.

Maar er groeit iets anders naast:

onderscheidingsvermogen.

Ik hoef niet iedere verbinding die intens voelt vast te houden.

Niet iedereen die mijn ziel raakt, is automatisch bedoeld om naast mij oud te worden.

Sommige mensen komen om liefde te brengen.

Andere mensen komen om een wond zichtbaar te maken.

Sommigen komen om een patroon te doorbreken.

En soms is de grootste spirituele les niet dat je moet blijven geloven.

Soms is de les:

durf weg te lopen van wat jou steeds opnieuw pijn doet.

De vrouw achter alle rollen

Ik ben moeder.

Ik ben ondernemer.

Ik ben spiritueel coach.

Ik ben vriendin.

Ik ben partner wanneer ik liefheb.

Maar onder al die rollen bestaat ook gewoon

Michelle.

En haar ben ik steeds beter aan het leren kennen.

De vrouw die ruimte nodig heeft.

Die vrijheid belangrijk vindt.

Die diep kan verbinden maar zichzelf niet opgesloten wil voelen.

Die zachtheid wil zonder spelletjes.

Passie zonder chaos.

Diepgang zonder zichzelf voortdurend af te hoeven vragen waar ze staat.

En vooral:

rust zonder saaiheid.

Misschien dacht ik vroeger dat liefde vooral intens moest voelen.

Nu begrijp ik steeds beter dat gezonde liefde ook iets anders mag brengen:

rust in mijn zenuwstelsel.

Niet iedere dag hoeven analyseren.

Niet zoeken naar verborgen betekenissen.

Niet bang zijn dat vandaag anders is dan gisteren.

Gewoon weten:

wij kiezen voor elkaar.

Mijn littekens

Mijn levensboom is niet onbeschadigd.

En dat hoeft ook niet.

Er zitten plekken in mijn stam waar ooit iets brak.

Er zijn herinneringen die mij gevormd hebben.

Teleurstellingen die mij voorzichtiger maakten.

Momenten waarop mijn vertrouwen beschadigd werd.

Momenten waarop mijn lichaam eerder aangaf dat iets te veel was dan mijn hoofd wilde toegeven.

Maar een litteken betekent niet alleen dat iets pijn heeft gedaan.

Het betekent ook:

hier heeft heling plaatsgevonden.

Mijn littekens vertellen daarom niet alleen waar ik ben gekwetst.

Ze vertellen waar ik sterker ben geworden.

Loslaten

Ik heb moeten leren dat loslaten niet betekent dat iets niets betekend heeft.

Dat vind ik misschien wel één van de mooiste lessen.

Je mag iemand missen en toch niet teruggaan.

Je mag van iemand houden en toch weten dat diegene niet goed voor je is.

Je mag dankbaar zijn voor mooie herinneringen en tegelijkertijd een deur sluiten.

Je mag verdriet hebben om een toekomst die je voor je zag, zelfs wanneer die toekomst nooit werkelijkheid is geworden.

Loslaten wist liefde niet uit.

Het maakt ruimte voor waarheid.

Waar ik nu sta

Er is iets veranderd.

Ik zoek mezelf minder buiten mezelf.

Natuurlijk twijfel ik nog.

Natuurlijk kan iemand mij nog raken.

Natuurlijk zijn er dagen waarop oude patronen ineens weer aankloppen alsof ze nooit vertrokken zijn.

Spirituele groei betekent niet dat je nooit meer getriggerd wordt.

Het betekent dat je sneller herkent:

hé, hier ben ik eerder geweest.

En dat je deze keer anders kunt kiezen.

Dat is groei.

Niet perfect zijn.

Bewuster worden.

De kroon van mijn levensboom

Wanneer ik naar mijn levensboom kijk, zie ik bovenaan nog heel veel lege ruimte.

En vroeger had mij dat misschien onzeker gemaakt.

Ik wilde weten wat er kwam.

Wanneer.

Met wie.

Hoe.

Nu voelt die lege ruimte anders.

Als mogelijkheid.

Er zijn hoofdstukken die ik nog niet ken.

Mensen die ik nog niet ontmoet heb.

Ervaringen die nog op mij wachten.

Dromen die misschien een andere vorm krijgen dan ik nu verwacht.

En ik hoef niet alles vooraf te weten.

Mijn taak is niet om het hele pad te kunnen zien.

Mijn taak is om mezelf niet meer te verlaten terwijl ik het bewandel.

De boodschap van mijn levensboom

Als mijn levensboom tegen mij zou kunnen spreken, denk ik dat hij zou zeggen:

Michelle, kijk eens hoeveel seizoenen je al hebt overleefd.

Je hebt gedacht dat bepaalde verliezen je zouden breken.

Maar je bent er nog.

Je hebt mensen los moeten laten van wie je dacht dat ze een blijvende plek in jouw verhaal zouden hebben.

Maar je bent er nog.

Je hebt opnieuw moeten beginnen.

Opnieuw moeten vertrouwen.

Opnieuw moeten voelen.

En iedere keer groeiden je wortels iets dieper.

Stop daarom met denken dat ieder vallend blad betekent dat jouw boom sterft.

Sommige dingen vallen omdat hun seizoen voorbij is.

Laat ze vallen.

Je hoeft niet achter ieder blad aan te rennen.

Er komt nieuwe groei.

En de liefde waar jij naar verlangt, begint niet bij de persoon die jou ooit eindelijk genoeg zal vinden.

Die begint hier.

Bij de vrouw die op een dag naar zichzelf kijkt en besluit:

Ik laat mezelf nooit meer in de steek om iemand anders bij mij te houden.

Vanaf daar verandert alles.

Want mijn levensboom gaat niet alleen over wat mij is overkomen.

Hij gaat over wie ik ondanks alles ben geworden.

Een gevoelige vrouw die sterker bleek dan ze dacht.

Een moeder.

Een begeleider.

Een zoeker.

Een vrouw die liefheeft met haar hele hart.

En iemand die langzaam ontdekt dat haar zachtheid nooit haar zwakte is geweest.

Het was altijd al haar kracht.

Mijn wortels liggen achter mij.

Mijn stam is gevormd door alles wat ik heb meegemaakt.

Mijn takken dragen de mensen van wie ik houd.

Mijn littekens vertellen waar ik geheeld ben.

En ergens boven mij groeien alweer nieuwe bladeren.

Mijn verhaal is nog niet klaar.

Ik ben nog aan het groeien.❤️